Het schrijven van een passende condoleance tekst is niet voor iedereen even eenvoudig. Het overlijden van iemand is een behoorlijke impact en een emotionele gebeurtenis. Vind maar eens de juiste woorden die boodschap op een mooie manier overbrengen. De nabestaande waarderen het enorm wanneer u uw eigen bewoordingen vindt en een tekst plaatst op deze pagina.
Uw oprechte belangstelling is voor nabestaanden van onschatbare waarde. Een hand op de schouder, een kaartje in de brievenbus, zelfs een appje of mailtje doet goed. Voelt u zich betrokken, laat dan een persoonlijk bericht achter. Op deze pagina zijn de reacties tijdelijk zichtbaar.
Reacties op deze pagina zijn voor iedereen zichtbaar en worden na vier weken verwijderd. Wil je wel een boodschap achterlaten, maar wil je niet dat deze zichtbaar is? Stuur dan een bericht per email aan contact@berdienuitvaart.nl. Alle reacties worden gebundeld en in boekvorm aangeboden aan de nabestaanden, als blijvende en tastbare herinnering.
Jouw bijdrage van troost en teken van betrokkenheid zijn ontzettend waardevol!
Dankbare groet,
Berdien | Berdien Uitvaartbegeleiding
22 reacties
Wil,
Wat heb je ons toch laten verschieten. Ik zal nooit vergeten dat jij altijd in je arm kon knijpen en zei ‘ jij hebt wel een dikke trui aan’ dat als je zei laat eens voelen hoe dik die trui is dat wij al genoeg wisten en zorgden dat we aan de kant gingen. We zullen je zeker missen en wensen Rikie, Hanneke&Dirk, Willem&Anne en de meiden heel veel sterkte voor nu en de komende tijd. Veel liefs Theodor & Kim Janne&Saar
veel sterkte wensen wij jou rikie kinderen kleinkinderen in deze moeilijke tijden
Beste Familie Smetsers
Ik wil jullie condoleren met het grote verlies van Wil
Ik heb er als oud buurmeisje fijne herinneringen aan
Wens jullie de komende tijd veel strerkte
Van harte gecondoleerd met het verlies van Wil. Ik schrik er van, zo jong nog. Heel veel sterkte Rikie en kinderen.
Beste Familie ,Gecondoleerd met dit verlies heel veel sterkte gewenst ,Wil kwam altijd een praatje maken aan de vis vijver ze zullen hem missen,,Noud en Marij.
Beste Familie ,Gecondoleerd met dit verlies heel veel sterkte .
de komende tijd.Wil kwam altijd even een praatje maken aan de vis vijver ze zullen hem missen..Noud en Marij.
Wil, wij hebben allebei het nodige meegemaakt qua gezondheid en daarom hadden wij jaren geleden afgesproken dat wij gewoon heel oud zouden worden en dat we dan allebei naar het Sint Joris zouden gaan. Jammer dat het anders is gelopen, ik had je erg graag aan die afspraak gehouden.
We gaan jou heel erg missen!
Beste familie Smeters ik wil jullie condoleren met dit hele grote verlies en heel veel sterkte toegewenst. Tja Wil je was altijd mijn grote voorbeeld geweest,een kei harde werker en een kei goeie en gezellige vent met omgaan met de ploeg 💪🫶.Want waar een WIL was ,was er ook een mooie weg..echte vakman en heel fijn zo’n skonne mens heb mogen werken en gekend te hebben 🫶💐🙏
Bestste familie Smetsers.
Wij vonden het heel fijn om bijna 40 jaar jullie buren te zijn geweest,en vonden het ook jammer
dat jullie vorig jaar verhuisden, maar begrepen dat wel.
Ik zal het komende jaar nog wel iedere dag even aan je denken, I.v.m. het dikke sudoku boek wat
ik van je gehad heb.
Bea en Henk wensen Rikie en familie heel veel sterkte.
Beste Wil,
We hebben veel gelachen, maar ook serieuze gesprekken gehad. Meestal met een biertje erbij. Altijd gezellig. Bedankt Wil voor al die jaren gezelligheid en vriendschap. We gaan je heel erg missen. Tot ziens vriend!
Gecondoleerd Rikie,kinderen en kleinkinderen. wij wensen jullie veel sterkte.
Beste Wil
je was al vanaf mijn 8 jaar in mijn leven vriend van mijn oudste zus .
Dat is 54 jaar! Het voelde als een broer.We hebben veel meegemaakt. Je hebt zelfs voor zwarte piet gespeeld..terwijl wij rond de keukentafel aan t zingen waren had jij in de hal snoep gestrooid..we gingen buiten kijken en kwamen jou tegen we vroegen of jij de piet had gezien? ja zei je hij liep net weg! je kwam met de schrik vrij..wij geloofde dat natuurlijk.
Wil ik ga je missen..❤️
heel veel sterkte Rikie Willem Anne Hanneke Dirk Tine En Suze
Rikie, kinderen en kleinkinderen heel veel sterkte bij het verlies van Wil jullie pap en opa. Koester de mooie momenten.
jeanne van het Schoot.
Beste familie, beste Will
Will we kenden je al zo lang, de eerste die erbij kwam bij ons elftal in 1976. Onvoorstelbaar dat je er niet meer bent.. Je kwam met de brommer bij ons Rikie en later met de motor. Je wilde ook nog wel eens testen hoe hard ie ging. Gelukkig liep dat altijd wel goed af. Je was nog geen 21 toen je met ons Rikie trouwde dus je ouders moesten voor toestemming tekenen.
Je was een keiharde werker en de lat lag hoog. Je hield niet van treuzelen en hield de vaart er graag in! Tot 25 jaar geleden je hart protesteerde. Gelukkig kwam je er door en je dacht weer op de oude voet door te kunnen gaan, maar dat viel tegen. Je moest een stapje terug doen, dat was niet makkelijk. Maar gelukkig kon je het positief zien en je haalde uit het leven wat jij belangrijk vond. Je was er voor Rikie, de kinderen en de kleinkinderen, altijd!
We zullen je missen !
Veel sterkte Rikie, Willem en Anne, Tine en Suze, en Hanneke en Dirk. Geniet van de vele mooie herinneringen!
Liefs Rien en Annie
Ik kan het nog steeds niet geloven dat je er niet meer bent, het voelt zo gek dat ik je nooit meer zal zien. Wat ga ik je toch missen Wil. Je lach, gezelligheid, de grapjes en het geplaag tussen elkaar, en zelfs dat net iets te harde geknijp in mijn arm…
Ik zal met veel mooie herinneringen aan je blijven denken ♡
Liefs, Pleun
Wil, wat heb je me laten schrikken. Zo jong nog samen vroeger goed en gezellig gewerkt bij Heijmans. Altijd plezier met een biertje in de keet. Het gaat je goed.. Gr Ad
Lieve Wil,
Het is niet te bevatten dat jij er zo ineens tussenuit gepiept bent. Veel te jong.
Je kwam vroeger regelmatig bij ons thuis. Gewoon even buurten met ons pap met een pilsje erbij en wat pingelen op de gitaar. Samen met ons pap vele jaren bij d’n Heijman gewerkt en ook nog samen bij de drumband gezeten. We zijn nog met jullie naar Hongarije geweest op vakantie, dat was een mooie trip.
Het was altijd gezellig als je er was.
Mooie herinneringen die ik nooit zal vergeten.
Rust zacht lieve neef.
Rikie, Willem en Anne, Tine en Suzen, Hanneke en Dirk heel veel sterkte gewenst, koester alle mooie herinneringen
‘As ge 70 bent, dan moete oe rijbewijs gewoon inleveren, want dan kunde nie mer rije’
Dat waren altijd jouw woorden, tot die leeftijd bij jouzelf in zicht kwam. Toen werd ’t anders.
Ik zei ‘ik kom jouw rijbewijs kapot knippen as gij 70 wordt.’Ik had voor de grap maar een ongeldig verklaard rijbewijs van chocolade laten maken voor jouw 70e verjaardag.
Een week of twee geleden hadden we het er weer over en toen zei jij ‘ik denk toch dat ik ’t moet bijstellen naar de 80.’
Dus dit hadden wij niet afgesproken, Wil, da ge er nou vlug tussenuit zou piepen.
Zo had je wel meer van die uitspraken waar je later op terugkwam.
Tegen ons mam: ‘als ik toch zo dik was als gij dan din ik er wa aan’. Ja… niet gelukt.
Vanaf dat je 25 jaar geleden een hartinfarct had gehad en ik hoorde de sirenes, dacht ik meteen ‘als die maar niet naar de Elsenwas, later ’t Zandblauwtje moet.’
Als ik dat tegen jou zei, dan zei je ‘Na die hartwip ben ik gestopt met werken en da zieduh wel hé, werken da is helemaal nie goed vur unne miens’.
Zo was jij, altijd alles luchtig wegblazen. Zo was jij niet als je iets moest doen, dan was je haastig. Vroeger al.
Je verfde je fiets en voordat de verf droog was, zat je er alweer op en fietste je weg.
Bruidsjonker bij ome Jo en tante Riek duurde ook veels te lang. Op de foto’s is ’t goed te zien. Je gezicht stond op onweer. Toen ze je een nieuwe fiets beloofden, ging ’t wat beter.
Maar ik ben blij en trots dat ik jou had als grote broer.
– Dat je er altijd was als ik je nodig had
– Dat je me vroeger weleens ophaalde van school met de motor, hoe stoer was da
– Dat je er was toen ik alleen was met Maud en Pleun en jij mij eraan herinnerde wanneer mijn auto een beurt moest krijgen of gekeurd moest worden of als er iets opgehangen moest worden, jij was er.
Zo is het altijd gebleven. Ook toen je niet meer zo goed kon.
Als je iemand kon helpen, deed je dat. Je stond altijd klaar.
Zeker voor Rikie, Willem, Hanneke, Anne, Dirk en jouw oogappeltjes Tine en Suze, jouw trots.
Wat zal ik het ontzettend gaan missen.
Dat je zeker 1x in de week aan kwam voor een bakske koffie en als ik na de koffie vroeg: pilske?,
jij op je horloge keek en zei ‘ja, da kan wel, 1tje dan’.
Dat was hoe jij was, een fijne vent.
Wil, bedankt voor alles, voor wie je was en wat je deed.
Houdoe!
WIL,
Onze oudste neef, stamhouder van onze familienaam Smetsers.
Ook jij bent eigenlijk te jong van ons heengegaan.
Gisteren hebben we een mooie afscheidsdienst ter ere van jou gehad.
Mooie woorden zijn er over jou gesproken.
Herinneringen volop en die blijven.
Rikie Willem Anne Tine Suze Hanneke en Dirk heel veel kracht en sterkte gewenst.
Marjon en Twan
Beter een kort goei leven…. dat is wat je altijd zei als wij weer zeurden over je levensstijl. Je had nooit verwacht dat je de 70 zou halen. Op je 45e werd je al overvallen door een hartaanval. Je wist dat het niet goed was, maar zo eigenwijs als je was ging je gewoon naar je werk. Je werd opgehaald door een collega en ging op de achterbank van de bus liggen omdat het eigenlijk helemaal niet ging. Dat zag die collega ook en heeft je toch naar het ziekenhuis in Tilburg gebracht. Gelukkig ben je er doorheen gekomen en mocht je weer met ons mee naar huis. Snel bleek dat je je werk niet meer aankon, en je ging met vervroegd pensioen zoals je dat zelf noemde. Je motto was: “Je doet het goed of je doet het niet”.
We hebben wel altijd een stukje angst in ons achterhoofd gehouden.
We zijn heel dankbaar dat we je nog 25 jaar bij ons hebben mogen houden. Tot de dag van 3 september, vorige week donderdag. Je was in de ochtend nog naar het Lisje geweest, daar ging je bijna elke dag heen om met vrienden te buurten die aan het vissen waren. Je had nog boodschappen gedaan, en Tine opgehaald van school.
In de middag kwam Jan gezellig koffie drinken. Jullie zaten te buurten, toen ineens je handen begonnen te trillen en je zei; ik word niet goed! Jan heeft gelukkig snel gehandeld, je op de grond gelegd en is meteen gaan reanimeren. Ons mam heeft direct 112 gebeld. Met veel moeite is je hart weer op gang gekomen en ben je naar het ziekenhuis gebracht. We gingen allemaal mee, met de gedachte “dit is niet goed”. De artsen hebben alles geprobeerd om je stabiel te krijgen. Eigenlijk wisten we allemaal wel hoe het ervoor stond, maar we zochten naar alle laatste beetjes hoop. Rond 22:00 moesten we de hoop loslaten, het was klaar. Je hart kon het niet meer aan.
Wat zijn we bang geweest voor dit moment.
Je was een man die alles gedaan heeft om zijn gezin een goed leven te geven. En dat is gelukt. “Ge hoeft maar te bellen en ik ben er” zei je altijd. En dat was ook zo. Voordat je opgehangen had zat je al in de auto. En als er iets gerepareerd moest worden stond je al snel op de stoep.
Toen wij klein waren werkte je dag en nacht, om maar altijd dat beetje extra te kunnen geven. We zijn nooit iets tekort gekomen.
Het moest niet allemaal vanzelfsprekend zijn, daar was je ook wel heel duidelijk in. Ik zou bijvoorbeeld geen scooter krijgen, maar toen bleek dat ik langs een AZC moest op weg naar school stond er toch snel eentje in de achtertuin. Daar moest ik mijn brommercertificaat voor halen. Na de 3e keer heb ik dat pas gehaald en zei ik tegen je; “pap, ik heb alles afgekeken”. “Goed gedaan meid”, zei je toen.
Ook niet vanzelfsprekend was dat je op de kleinkinderen zou gaan passen. Je zei altijd “als hier kleinkinderen komen, dan hoef je niet te verwachten dat je ze altijd hier kunt brengen”. Toen je hoorde dat Anne zwanger was zei je meteen “O maar dan kunnen wij wel een dag in de week oppassen, of 2!”
Tine en Suze waren echt alles voor je. Alleen luiers verwisselen vond je iets minder. Maar ze kwamen nooit iets te kort.
Voor ons mam ben je ook altijd heel goed geweest. Jullie leerden elkaar kennen toen je 17 was. Tenminste, dat zei je, omdat ons mam 17 was. Eigenlijk was je pas 15.
Jullie deden veel samen, gingen op vakantie met vrienden, en van feestjes waren jullie ook niet vies. Als een soort hippies hadden jullie een mooi leven samen.
Je droeg vaak schoenen met een hak. Op een dag had je per ongeluk 2 verschillende schoenen aan gedaan, 1 zonder hak. Je had er niks van gemerkt, tot iemand het opmerkte. Toen kon je ineens niet meer lopen.
Je grootste hobby was je motor. Die had je al voordat je je rijbewijs had. Ons mam stond dan in de winkel te werken toen jij voorbij kwam gescheurd, zo hard dat de klanten zeiden; “Nou, wat was dat voor aso”. Ons mam hield dan wijs haar mond.
Een andere hobby was de band waarin je speelde. De Arora’s heette die. Jij was de drummer. We hebben daar een cassettebandje van gehad. Toen wij dat wilden luisteren heb je het uit elkaar getrokken en in de kliko gegooid.
Toen je 20 was gingen jullie trouwen. Ons mam werd zwanger toen je 22 was en op je 23e werd je vader. Vanaf die tijd ben je serieuzer geworden en een keiharde werker. Je ging bij Heijmans werken in de wegenbouw, waar je je 25 jarig jubileum hebt gehaald en groots mocht vieren.
Ons mam maakte altijd een tasje klaar met eten en drinken om mee te nemen. Dat hing ze dan aan de stoel. Eén keer had ze nog een ander tasje aan de stoel gehangen, toen heb je per ongeluk de leesmap mee naar je werk genomen.
Toen je 31 was kreeg je slecht nieuws over opa, hij was plotseling in zijn slaap overleden. Hij had eerder die dag al geklaagd over pijn, waarop je zei dat hij langs de dokter moest gaan. Maar hij was net zo eigenwijs als jij en ging maar even naar bed, in de hoop dat het wel over zou gaan. Je had een hechte band met opa, dat was een groot verlies.
Je was altijd heel beschermend, vriendjes waren nooit goed genoeg. Je noemde ze al gauw een droplul. Toen ik Dirk aan je voorstelde was er gelukkig meteen een klik. Jullie hebben veel zondagen gezellig aan een biertje gezeten samen.
Dit jaar zouden jullie 50 jaar getrouwd zijn, op 16 december. Voor ons gevoel hebben jullie dat gouden huwelijk altijd al gehad. Jullie waren altijd zo gelukkig samen.
We zouden een fotoshoot laten maken van het hele gezin als cadeau voor jullie jubileum, ondanks dat je nooit op de foto wilde. Hadden we dat maar alvast gedaan..
Vorige week hadden we het nog over je darmonderzoek. Je zou pas over 3 jaar terug hoeven. We waren zo opgelucht en je was zo blij dat je dat vieze drankje voorlopig niet hoefde te drinken.. en nu ben je er gewoon niet meer.. We zullen verder moeten zonder jou in ons leven. Ik weet nog niet hoe dat moet pap.. Ik ga je zo ontzettend missen!
Houdoe pap, tot ooit…. Ik hou van je!
Ik zal je missen in de kleine dingen, in onze gesprekken, onze gewoontes en alles wat zo vertrouwd was.
Dank je wel voor alle mooie jaren, voor jouw liefde en voor alles wat we samen hebben beleefd.
Bijna 55 jaar samen… Voor altijd in mijn hart ♥️
Fijn om je te hebben leren kennen Wil.
Een fijne vent, dat was je.
Ik ben blij dat ik jou als schoonvader heb mogen hebben.
We konden goed met elkaar opschieten, altijd gezellig.
Dat ga ik echt missen…
Uiteraard blijf ik goed voor je dochter zorgen, en helpen waar ik kan bij de rest van het gezin.
Je mag trots zijn op hoe je alles achter laat.
Rust zacht.